'உன்னைப் போல் ஒருவன்' எதிர்வினை

நல்ல விதத்தில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு முட்டாள் தனமான படம் 'உன்னைப் போல் ஒருவன்'. ஆங்கிலத்தில் சொன்னால், "simple-minded" திரைப்படம் என்று அதனைக் கூறலாம்.

தீவரவாதத்திற்குத் தீவிரவாதம்தான் தீர்வு என்கிறார் படத்தின் நாயகனாகத் தோன்றும் கமலஹாசன். சில தீவிரவாதிகளை -- அதுவும் சிறையில் அடைபட்டுக் கிடக்கும் தீவிரவாதிகளை -- கொன்றுவிட்டால் தீவிரவாதம் ஒழிந்துவிடுமா என்ன? போதாததற்கு, தீவீரவாதிகளைப் பிடித்தவுடனேயே கொன்றுவிட வேண்டும் என்றும் கமல் அறிவுரை கூறுகின்றார்! இத்தகைய அறியாமையைக் கண்டு சிரிப்பதா அழுவதா என்று தெரியவில்லை.

அப்பாவி மக்கள் பலரை ஒரு நாடு கொன்று குவித்தால் அது போர். அதையே தனி நபரோ, இறையாண்மை இல்லா குழுக்களோ, அமைப்புகளோ செய்தால் அது தீவிரவாதம்.

9/11 படுகொலையைத் தீவிரவாதத்தின் உச்சம் என்று கொள்ளும் நாம், அதன் பெயரில் அமெரிக்காவால் தொடர்ந்து கொன்று குவிக்கப்படும் பல்லாயிரக்கனக்கான அப்பாவி ஈராக்கியர்களின், அப்கானிஸ்தானியர்களின் அவதியைக் கண்டும் காணாதிருக்கின்றோம். ஏனென்றால் 9/11 தீவிரவாதம்; ஈராக்/அப்கான் போர் நியாயப் போர். 9/11ல் கொல்லப்பட்டோர் அப்பாவிகள்; ஈராக்/அப்கானில் கொல்லப்படுவோர் 'தவிர்க்க இயலா சேதம்' (collateral damage). 'உன்னைப் போல் ஒருவன்' இத்தகைய வேறுபாடுகளை மருந்துக்கும் அலசவில்லை. தீவிரவாதத்திற்கான காரணிகளையும் மேலோட்டாமாகவே பார்க்கின்றது.

அதோடு, தீவிரவாதிகள் உயிருக்கு பயந்த கோழைகள் என்ற போலிச் சிந்தனையைப் படம் கற்பிக்கின்றது. தீவிரவாதிகளை அவ்வப்பொழுது நாம் கொன்றுவிட்டால் அச்சம் ஏற்பட்டு தீவிரவாதத்தை அவர்கள் கைவிட்டுவிடுவார்கள் போலும்! (தற்கொலைப் போராளிகளைப் பற்றி அறிந்திராத கமலின் 'கோமன் மேன்' எந்த உலகத்தில் தனது நேரத்தை கழிக்கின்றார் என்று தெரியவில்லை.)

அதே வேளையில், தீவிரவாதிகளை இவ்வாறு கொல்வதால் ஏற்படும் தீமைகளை 'உன்னைப் போல் ஒருவன்' தொட்டுக் கூடப் பார்க்கவில்லை.

ஒன்று: தீவிரவாதிகள் கொடுக்கும் தகவல் இதர தீவிரவாதிகளைப் பிடிக்க உதவலாம் அல்லது அடுத்த தீவிரவாதச் செயலைத் தடுக்க உதவலாம்.

இரண்டு: பிடிபட்ட தீவிரவாதிகளைக் கூண்டிலேற்றி தண்டனை வாங்கித்தர தீவிரவாதிகள் உயிருடன் இருப்பது அவசியம் -- பிணம் சாட்சியம் சொல்லாதல்லவா?

மூன்று: தீவிரவாதம் ஆநீதியையும் ஒரு சமூகத்தின் தீர்க்க முடியா மனக்குறையையும் மையமாகக் கொண்ட ஒரு வித 'நோய்'; அந்நோய் பரவுவதைத் தடுக்க வேண்டுமெனில் மேற்குறிப்பிட்ட இரண்டையும் வேரோடு அழிக்க வகைசெய்தல் வேண்டும். அநீதிக்கு பதில், கமலின் 'கோமன் மேன்' கூறுவது போல், அநீதியல்ல; நீதி! இவ்வுண்மையை அமெரிக்கா இன்று உணர்கிறது. 'குவாந்தானாமோ பே' மூகாமில் (Camp X-ray) அடைக்கப்பட்டிருந்த தீவிரவாதிகளை அடித்துத் துன்புறுத்திக் கொன்றதற்காக இன்று அந்நாடு வருந்துகின்றது.

என்ன, படத்திலுள்ள குறைகளை மட்டுமே சுட்டிக் காட்டுகின்றேன் என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். பலர் இப்படத்தைச் சிலாகித்து எழுதிவிட்டதால் அதனை இங்கு தவிர்த்திருக்கின்றேன். படத்தில் இடம் பெறாத பல விஷயங்கள் என்னைப் பெரிதும் கவரவே செய்தன – கனாக் காட்சிகளோ, பாடல்களோ படத்திலில்லை; அத்தகைய காட்சிகளுக்காகவே தோன்றும் நாயகிகள் யாருமில்லை; பத்து இருபது பேரை அடித்துத் துவைக்கும் நாயகனில்லை; கதைக்குத் தொடர்பில்லாத கதையோட்டத்திற்குத் தடையாக அமையும் நகைச்சுவை பாத்திரங்களில்லை; நடிகனைத் தூக்கிப் பிட்டிக்கும் ‘பஞ்ச்’ வசனங்களேதுமில்லை. நடிப்பும் இசையும் சிறப்பாகவே அமைந்திருந்தன. இருப்பினும் படத்திலுள்ள குறைகளே மேலோங்கி இருப்பதாக எனக்குப் படுகின்றது.

ஆக ... 'உன்னைப் போல் ஒருவன்' திரைப்படம் பல நல்ல, மெச்சத்தக்க அம்சங்களையும் திரைப்பட நுணுக்கங்களையும் கொண்டிருந்தாலும் -- 'கந்தசாமி' போன்ற நேரக் கேடு அல்ல இப்படம் -- அதன் மையக் கருத்து சிறு பிள்ளைத் தனமாகவும், அறிவார்ந்த சமூகத்திற்கு இழுக்கு விளைவிப்பதாகவும், மனித உரிமை அத்துமிறல்களுக்குத் துணைபோவதாகவும் அமைந்துள்ளது.

'அன்பே சிவம்', 'குருதிப்புனல்', 'மகாநதி' போன்ற ஒப்பற்ற திரைப்படங்களை அளித்த கமலஹாசன், 'உன்னைப் போல் ஒருவன்' என்ற கேவளத்தை அளித்திருப்பது வருத்தத்தையே தருகின்றது.

எனது முதல் தமிழ் வலைப்பதிவு: நான் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக வலையில் பதிப்பித்து வந்திருந்தாலும், சொற்பாமான தமிழ் வலைப் பதிவுகளையே செய்துள்ளேன். அதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உள்ளன: எனக்கு தமிழில் புலமை இல்லாதது ஒன்று; மற்றொன்று, வலையில் தமிழ்ப்பதிவு செய்யும் போது நான் எதிர்நோக்கிய சிக்கல். இவ்விரண்டிற்கும், இந்த மூன்று ஆண்டுகளில், ஓரளவிற்காவது தீர்வு ஏற்பட்டுள்ளது என்று நினைக்கின்றேன். அதனால்தான் இக்கன்னி முயற்சி...

மேலும், 'அடிக்க அடிக்கதான் அம்மியும் நகரும்', 'சித்திரமும் கைப்பழக்கம் செந்தமிழும் நாப்பழக்கம்' என்று சும்மாவா சொல்லிவிட்டுச் சென்றுள்ளனர் நம் முன்னோர்?

தமிழை எடுத்துக்கொண்டால், அம்மொழி எந்த அளவிற்கு -- மற்ற உலக மொழிகளுடன் ஒப்பிடுகையில் -- பின் தங்கிய நிலையில் இருக்கின்றது என்பதை நாம் நன்கு அறிந்திருக்கின்றோம். (அறிந்திருக்க வேண்டும்.) இத்துணை காலமும், சோம்பிப் போய் இருந்த தமிழனுக்கு சுய மரியாதையையும், தன்னம்பிக்கையையும் ஊட்டி தமிழர்களிடையே ஒரு மருமலர்ச்சியை ஏற்படுத்திய பெரியார், பாவாணர், அண்ணா, கலைஞர் போன்றோர், தமிழின் தொண்மையையும், தூய்மையையும், கன்னித் தன்மையையும் வலியுறுத்திச் சென்றனர்.

ஆனால், அவர்களின் அன்றைய பேச்சு இன்று காலத்திற்கு ஒவ்வாததாக தென்படுகின்றது. ஆங்கில மொழிப் பெருக்கில் தமிழ் அடித்துச் செல்லப்பட்டு, தன் தனித்தன்மையை இழந்திடுமோ என்ற அச்சம் நம்மை இன்று உலுக்குகின்றது. நாம் விழித்தெழ வேண்டும். இன்று தமிழ் தொண்மையானதா என்பதில் கேள்வியில்லை; தொடருமா என்பதுதான் கேள்வி.

அன்று இந்தி மற்றும் சமற்கிருத புகுத்தலைச் சுயமானமுள்ள தமிழர்கள் எதிர்த்தனர். இன்று அதே தமிழர்கள் ஆங்கிலப் புகுதலை எதிர்க்க வேண்டிய சூழ்நிலையில் உள்ளனர். ஆனால், எதிர்ப்பதோடு மட்டும் நின்று விடுதல் கூடாது. காலத்திற்கும் நிலைத்து நிற்கும் படி தமிழ் வளர, அது ஒரு அறிவு சார்ந்த மொழியாகவும், இக்கால மாற்றங்களை உள்வாங்கிய மொழியாகவும் உருவெடுத்தல் அவசியம்.

அதற்கு நாம் அனைவரும் சளைக்காமல் தோள் கொடுத்தாக வேண்டும்.

Importance of Teachers: I am sure all of us remember at least one teacher who had a tremendous impact on lives -- and made all the difference. My Standard 1 teacher, Mr Subramaniam, for instance, was a marvelous person who made me believe in myself, in my own talents.

However, in Malaysia, teaching profession over the years, have lost much of its allure. Seldom do we find students who top their classes end up as teachers. Blame materialism, if you want, but it is a problem, and one that could leave an indelible mark on our future. On this a NY Times has this to say:

"How to measure the impact of a teacher is a tricky question, though experts are trying. Ronald F. Ferguson, an economist who does research in education at the John F. Kennedy School of Government at Harvard, correlated teachers' test scores with the test scores of their students, and found that teacher expertise accounts for more difference in student performance -- 40 percent -- than any other factor."

You decide.

Hopelessness: Do you see hope Indians in Malaysia, I asked a friend, a writer. No, she said. And then she went on to talk how they probably had a chance once in the past, and how that chance had now vapourised. It is all a matter of time; once Mahathir leaves, even the little hope left will not be there.

Strange you may think. But the truth is, there are very few 'educated' indian-Malaysians out there who think otherwise. They are fatalistic beyond reason.

Policing Thought: Maybe M may take consolation that W's thinking isn't far removed from his own, differing only rhetoric but not in substance -- both ever ready to police thought by taking prisoners citizens, supposedly in the interest of "finding out what he knows." See the Op-Ed (link requires registeration) that appeared in New York Times.

Master Racist: Today, a friend, CK, forwarded a short essay written by someone who was identified as the master racist. His short essay begins thus:

I was not mistaken in my virulent attack against the chinks. It was directed against that putrid little cocksucker who wants to be white. I concur whole-heartedly with James (Malaysiakini.com columnist) -- the subhumans use Christianity as a tool to differentiate themselves from the predominantly Muslim Malays.

He then went on to recount a number of real life experiences (all plossible, I admit) that he thinks justifies his virulent brand of racism and the present set of discriminatory government policies. As he sees it, "until and unless we [the Malays] gain the minimum 30% equity in distribution of wealth and economic power in Malaysia, this Malay Apartheid must continue."

If I had read the same essay a couple of years ago, I may have felt angry, but now, having heard it repeated so many times, I just find it banal. Yet, the question remains, what is the reason for the prevalence of such thought? Why is it so difficult for so many to see that the present set of policies, geared towards that magical 30 percent, are flawed to its core?

In the early 70s, when the foreigners owned about 70 percent of our nation's share capital, we were told that only transfering the wealth would end racism, and we did. The Malay people, who then owned about 2.5 percent of the share capital, now own anywhere between 20 to 30 percent -- depending on which source you rely on, and we don't see any reduction in racism; in fact, it appears our countrymen have become bigger racists than before.

"Master Racist" was right to point out a fact. We all live in our own little parallel worlds: "India" live in their Indian world; "China" live in their Chinese world; and the "Melayu" in their Malay world. It was said that NEP was introduced to demolish this worlds, and create one united world; it didn't. In fact, in the 30 years of its implementation, it simply seemed to have solidified the boundaries between these worlds. The only difference now is that people of these different mental worlds live in contiguous physical plots.

By the way, have you seen an intelligent Malay kid? I seldom did. In my secondary school, there were hundreds of Malay students, but none -- I mean this: none -- in any of the Perdagangan or science classes. And when I went to my lower six, there were four Malay students in the science stream, none with results you'd consider good, but all left before the month turned into May. So, I thought Malays are dumb, generally, and if not for the State help, they'd all be in the sewers. There were some exceptions, like my neighbour and childhood mate, Adi, who though wasn't a genius, was pretty decent by any measure.

Only after leaving the country, and seeing better 'quality' Malay students abroad, particularly in the US, did I begin revising the prejudices formed while a teenager. I am now completely convinced that Malays are just as dumb or intelligent, committed or lazy as any Chinese- or Indian-Malaysian kid. If the policies are implemented properly, without segregating students in (mental and physical) ethnic enclaves, I am certain a greater understanding and appreciation would blossom ... but the change could only be brought about by the State, now manned by "overzealous" politicians and bureaucrats. When they talk about integration, they mean assimilation; when they say unity, it means subjugation.

Will we ever learn? er...

Upon coming across a short article in Time on blogging, and how it is influencing events around the world, I found myself wondering ...hmm, am I a blogger as well? After all I do write quite a bit every day, though not necessarily at one place. Perhaps, it is time I get myself plugged into this blogging business, too. Who knows what lies ahead, right? ...but an experiment, but an experiment, I find myself saying -- even now. So, the result is what you are now reading. My first weblog!

Yippi!